00:00 / 00:00
Kilka minut czytania
26 maja 2020
Ludzie świadomi swoich emocji wykorzystują swoje myślenie do kierowania emocjami zamiast pozwalać, aby to one kierowały ich życiem.
Czasem niektórzy mówią, że emocje są jak chmury. I od Ciebie zależy, czy to będzie obłoczek, baranek, czy chmura kłębiasta. Odpowiedz sobie na pytania: Jaki masz kontakt z własną intuicją i uczuciami? Jak udaje Ci się rozpoznać sygnały, które wysyła Twoje ciało? W jakich sytuacjach szczególnie zwracasz na to uwagę?
Tak naprawdę codziennie tysiące razy Twój mózg komunikuje się z ciałem poprzez uczucia, które mu towarzyszą. Możesz czuć, że jest on kierowany do Ciebie, możesz się z nim zgadzać albo i nie, ale cały czas trwa komunikacja Twojego emocjonalnego mózgu.
Ludzie często nie dostrzegają jaka potęga wynika z bycia w stałym kontakcie z samym sobą i nie wyciągają z tego żadnych wniosków. Kontakt ten pomaga w zrozumieniu samego siebie oraz zachowań towarzyszących nam podczas nawiązywania relacji.
Dlatego proponuję Ci zadanie w postaci wrzucenia pauzy wtedy, gdy coś odczuwasz i zadania sobie następujących pytań:
Co w tej chwili odczuwasz i jakie emocje ci towarzyszą?
W jakim miejscu Twojego ciała je odczuwasz? Np. jeżeli jesteś zakochany mogą to być motyle w brzuchu; jeżeli jest to wystąpienie publiczne może to być napięcie w karku lub klatce piersiowej.
Po co je odczuwasz?
Co ci daje to, że je odczuwasz?
Co je wywołało?
Jakie nastawienia, przekonania, czy wartości są ich wynikiem?
Jak wpływa to na Twoje funkcjonowanie i stosunki z innymi ludźmi?
Czy motywują Ciebie? (jeżeli nie to: Co możesz zrobić, żeby motywowały?)
Jakie dzięki nim możesz podjąć działania?
Jeżeli chcesz się ze mną skontaktować w sprawie warsztatów i szkoleń, proszę napisz do mnie. Proszę o kontakt mailowy także w sprawie indywidualnych sesji coachingowych.
W mojej walizce było kiedyś dużo cudzych rzeczy. Była tak ciężka, że nawet nie czułam jej ciężaru. Kiedy ją w końcu otworzyłam, zaczęłam wyjmować ze środka różne śmieci. Były tam stare ubrania, podarte zdjęcia, skarpetki bez pary, zniszczone buty i zeszyty zapisane marzeniami. Zdumiałam się: nie było niczego, co przydałoby mi się
Przypomnij sobie swoje przekonanie z dzieciństwa, że prezenty przynosi święty Mikołaj. Przypomnij sobie ten moment, kiedy okazało się, że to tylko piękny wymył. Czy potrzebowałeś terapii, żeby się przestawić i zaakceptować prawdę? Nie! Natknęłam się niedawno na wypowiedź jednego z moich ulubionych autorów: „Na świecie nie ma stresu, są tylko stresujące myśli”.
Wyobraź sobie, że stoisz po jednej stronie przepaści. Po drugiej stronie tej szczeliny w górach widzisz schronisko. Wygląda naprawdę niesamowicie. Migocze w świetle: błyszczące i wspaniałe. Schodzisz w dół, by dostać się na drugą stronę. Na dole jest ciemno i wilgotno. Pnie drzew są zmurszałe. Tak grube i tak blisko siebie, że przeciskanie się pomiędzy nimi przychodzi ci z ogromnym trudem. Spoglądasz w górę. Gdzieś znika piękna wizja podróży do schroniska. Za to w twojej głowie pojawia się
czytaj
Facebook
Twitter
Apple podcast
spotify
Google podcast
Home