O przywództwie.

T: Najkrótsza historia wspinania się może wyglądać tak: Idą. Doszli.Założyli. Wrócili.Czekają. Znów idą.Czy tylko w ten sposób można się w górach konfrontować ze swoimi ograniczeniami? K: Ja nie konfrontuję się z górą, tylko z samym sobą. Z własnym strachem słabościami, odpowiedzialnością oraz ego. To po pierwsze. Po drugie - nie idę

Różnorodność zachęca nas do konfrontacji. Odrobina wszystkiego - oto recepta na kwitnący biznes. Różnorodność, radość, zdumienie, zaskoczenie, spełnienie - oto recepta na szczęśliwe życie w ogóle. Jaki jest sens prowadzenia rozmów, kiedy wszyscy ze wszystkim się zgadzają? Tam, gdzie nie ma różnicy zdań, nikt tak naprawdę nie myśli. To, że milczysz,

- „Ludzie tacy jak ty”. Matka mówiła to cicho, prawie czule. - Ludzie tacy jak ty mają w życiu łatwiej. Miał wtedy dziewięć lat i nie do końca rozumiał, co znaczy „tacy jak ty”. Siedział przy kuchennym stole, z kolanem rozbitym po bójce na szkolnym boisku. Piekło go tak mocno, że nie mógł

- W onkologii zaufanie jest warunkiem rozmowy. Bez niego trudno mówić o prawdzie, decyzjach i leczeniu. W miejscu, gdzie słowa często znaczą więcej niż leki, prawda nie jest tylko sposobem przekazywania informacji. Czy w onkologii prawda może być formą miłości? Troski, ale takiej, która nie odbiera nadziei, ale szanuje człowieka w 

Mój poprzedni rozmówca to znany dziennikarz radiowy, medioznawca, autor i redaktor związany przede wszystkim z radiem i publicystyką. Jest radiowcem z wieloletnim doświadczeniem – związany z polską radiofonią od 1979 roku.  Przez wiele lat pracował w Polskim Radiu Białystok jako dziennikarz, reporter, prezenter i wiceprezes oraz dyrektor programowy. Był stażystą BBC. Prowadził i współprowadził

Relacje. Temat, który porusza, wzrusza, spędza sen z powiek, powoduje kołatanie serca i wypieki na twarzy. Czasami nie pozwala jeść, skoncentrować się na pracy i obowiązkach. Wzbudza wahanie, przynosi wątpliwości i daje dużo niepewności. To ten moment, kiedy serce nagle zaczyna rwać się na strzępy. W ostatnim tygodniu poprowadziłam (z dużym sukcesem

Historia mojego zaczyna się w małym miasteczku w środkowej Polsce. Kiedy je odwiedzam, czasami na ulicy napotykam znajomych. Ci ludzie są świadkami czasów, kiedy byłam „młoda, ale…”. „Młoda, ale” znaczy oczywiście, że młoda, lecz obdarzona pewnymi cechami, których wolałabym nigdy nie mieć. A skoro wciąż je mam, to znaczy, że na próżno

Dlaczego jestem (albo tak mi się przynajmniej wydaje) bardziej wrażliwa niż inni na pewne historie lub zdania? Dlaczego mnie coś obchodzi? Czemu nie jest mi wszystko jedno? Dlaczego nie potrafię przejść nad czymś do porządku dziennego, odpuścić? Trzeba przyznać, że moja wrażliwość nie jest widoczna dla wszystkich. Niektórzy twierdzą, że jestem wrażliwa

W moim umyśle istnieją miejsca, do których dostępu bronią skomplikowane kłódki i grube bramy. Obszary niepamięci, strefy zapomnienia. Przed nimi stworzyłam w swojej wyobraźni plac zabaw, miejsce dla odwrócenia uwagi, bym nawet nie próbowała badać czy otwierać tych kłódek. Na placu zabaw stoi huśtawka. Podczas huśtania, można odczytać na ścianach różne uwagi.

Tworzenie sprawiedliwego świata, w którym nie ma miejsca na poczucie wstydu to zadanie i wyzwanie, które chyba nigdy się nie skończy. Zasada „nie pytaj, nie mów” wciąż ma się dobrze w wielu kręgach, gdy pojawia się temat wieku. - Ups – jakiś czas temu powiedziała pewna osoba, przedstawiająca mnie odbiorcom mojego wykładu–