O przywództwie.

Mój poprzedni rozmówca to znany dziennikarz radiowy, medioznawca, autor i redaktor związany przede wszystkim z radiem i publicystyką. Jest radiowcem z wieloletnim doświadczeniem – związany z polską radiofonią od 1979 roku.  Przez wiele lat pracował w Polskim Radiu Białystok jako dziennikarz, reporter, prezenter i wiceprezes oraz dyrektor programowy. Był stażystą BBC. Prowadził i współprowadził

Relacje. Temat, który porusza, wzrusza, spędza sen z powiek, powoduje kołatanie serca i wypieki na twarzy. Czasami nie pozwala jeść, skoncentrować się na pracy i obowiązkach. Wzbudza wahanie, przynosi wątpliwości i daje dużo niepewności. To ten moment, kiedy serce nagle zaczyna rwać się na strzępy. W ostatnim tygodniu poprowadziłam (z dużym sukcesem

Historia mojego zaczyna się w małym miasteczku w środkowej Polsce. Kiedy je odwiedzam, czasami na ulicy napotykam znajomych. Ci ludzie są świadkami czasów, kiedy byłam „młoda, ale…”. „Młoda, ale” znaczy oczywiście, że młoda, lecz obdarzona pewnymi cechami, których wolałabym nigdy nie mieć. A skoro wciąż je mam, to znaczy, że na próżno

Dlaczego jestem (albo tak mi się przynajmniej wydaje) bardziej wrażliwa niż inni na pewne historie lub zdania? Dlaczego mnie coś obchodzi? Czemu nie jest mi wszystko jedno? Dlaczego nie potrafię przejść nad czymś do porządku dziennego, odpuścić? Trzeba przyznać, że moja wrażliwość nie jest widoczna dla wszystkich. Niektórzy twierdzą, że jestem wrażliwa

W moim umyśle istnieją miejsca, do których dostępu bronią skomplikowane kłódki i grube bramy. Obszary niepamięci, strefy zapomnienia. Przed nimi stworzyłam w swojej wyobraźni plac zabaw, miejsce dla odwrócenia uwagi, bym nawet nie próbowała badać czy otwierać tych kłódek. Na placu zabaw stoi huśtawka. Podczas huśtania, można odczytać na ścianach różne uwagi.

Tworzenie sprawiedliwego świata, w którym nie ma miejsca na poczucie wstydu to zadanie i wyzwanie, które chyba nigdy się nie skończy. Zasada „nie pytaj, nie mów” wciąż ma się dobrze w wielu kręgach, gdy pojawia się temat wieku. - Ups – jakiś czas temu powiedziała pewna osoba, przedstawiająca mnie odbiorcom mojego wykładu–

Rynek pracy jest okrutny dla pięćdziesięcioletnich kobiet. Kiedy masz pięćdziesiąt i więcej lat i zwalniają cię z pracy, nie próbuj znaleźć równoważnego zajęci, bo ci się to nie uda. Tak smutna prawda wybrzmiała w rozmowie z moją klientką, a wkrótce jedną z moich bohaterek w książce, która „mi się pisze”. Trudno się z 

Kiedy zastanawiamy się nad tym, jakich największych krzywd doznaliśmy w naszym życiu, w pierwszej chwili przychodzą nam na myśl zdrady, bezpośrednie ciosy, razy fizyczne lub psychiczne. Wszystko, co nam się przytrafiło, zdarzyło, miało miejsce. Jednak, gdy przyjrzymy się głębiej naszemu życiu, dojdziemy do wniosku, że najtrwalsze ślady w naszym wnętrzu odciska nie

Przeglądając mój zapiski z kalendarza sprzed wielu lat, znalazłam następujące słowa: „Znalezienie czegoś jest utratą czegoś innego. Płaczę, a nawet rozpaczam po tym, co straciłam, żeby odnaleźć to, co znalazłam”. Nie pamiętam, gdzie natrafiłam na ten cytat, bądź co mnie zainspirowało do tego, by go zapisać, ale bez wątpienia to nie przypadek,

„To co rośnie razem, po prostu do siebie pasuje”. Spodobało mi się to stwierdzenie oraz osoba, od której to usłyszałam. Podczas urlopu w Portugalii tej krótkiej lekcji gotowania udzielił mi szef kuchni pewnej hotelowej restauracji. Prawdę powiedziawszy spodziewałam się, że będzie opowiadał o swojej kuchni w sposób bardziej skomplikowany i wyrafinowany. Myliłam